LE RICORDANZE

scritto da Antonio Balia
Scritto 8 anni fa • Pubblicato 8 anni fa • Revisionato 8 anni fa
0 0 0

Autore del testo

Immagine di Antonio Balia
An
Autore del testo Antonio Balia
Immagine di Antonio Balia
An
VERSIONE IN LINGUA SARDA
- Nota dell'autore Antonio Balia

Testo: LE RICORDANZE
di Antonio Balia

Mirabiles isteddos de su Carru, deo non creia
torrare galu in usu a cuntemplare
in su paternu giardinu luchitzantes
e argumentare cun bois dae sas ventanas
de custu albergo ue istavo in pitzinnia
e de sos agaios meos aia vidu sa fine.

Cantas friguras unu tempus, e cantas illusiones
m’aiat postu in conca aspetu vostru
e de sas luches a bois cumpantzas! Tando
chi, mudu, setzidu in birde creva,
de sos seros deo usaia colare grandi parte
amirande su chelu, e ascurtande su cantu
de sa rana, luntana, in sa campanna!

E sa lughentina erraiat in sas sepes
e in sos campos, pispisande a su ventu
sos viales alorados, e sos tzipressos
in su padente e suta sa cuperta paterna
sonaiant voches alternas, e sas trancuillas
aghinas de sos teracos. E ite pensamentos mannos,

ite durches visos m’aiat ispiradu sa vista
de cuddu mare luntanu, cuddos montes asulos
chi dae inoghe iscupertzo, e chi brincare una die
deo mi pessaia, arcanos mundos, arcana
felitzidade finghende a su viver meu!

Ignaru de s’ustinu meu, e cantas vortas
custa vida nuda e dolorosa mea
volenteri cun sa morte aia cambiadu.
Ne mi naraiat su coro chi s’edade virde
dia esser dannadu a cossumire in custu
nadiu burgu agreste, cun d’una tzente

mengra, vile; cun lumenes istranos, e cun
argumentos de risu e de abbentu,
sunt dutrina e connoschentzia; chi m’odiat e fughit,
pro imbidia non giai, chi non mi tenet
mannu prus de se, ma pro ca tale istima
chi deo mi tentza in coro meu, mancari de fora
no l’iscantzo mai paraula a pessone.

Inoghe colo sos annos, irbandonadu, cuadu,
chene amore, chene vida; e fruscu a fortza
divento che sa truma de sos male intragnados:
inoghe m’ispotzo de piedade e de virtude,
e disdignosu de sos omines mi rendo,
pro s’ereu ch’apo a curtzu: e intantu volat

su tempus caru pitzinninu; prus caru
de s’insoniu e su laru, prus che sa purile
luche de sa die, e s’ispirare: ti perdo
chentza unu recreu, de badas, in custu
istare disumanu, intro de sos oriolos,
o de sa vida sica, unicu viore.

Venit su ventu vatinde su sonu de s’ora
dae sa turre de su burgu. Fiat cunfortu
custu sonu, chi torrat, a sas notes mias,
candu pitzinnu, in s’istantzia iscura,
pro ispramos fitivos deo abistaia,
su mantzanu sulidande. Inoghe non est cosa

chi deo via o intenda, in ue una puba inintro
non torret, e unu amentu durche non nascat.
Durche pro issa, ma cun dolore nd’intrat
su pensu de su presente, unu disitzu vanu
de su colau, galu tristu, e su narrer: deo fia.

Cussa roca luntana, tzirada a sos urtimos
rajos de sa die, custos muros pintos,
cussos arbutzos figurados, e su sole chi naschit
in sa campanna eremada, a sos asios meos
aiant dadu milli recreos cando a su fiancu
fiat, aeddande, s’irballiu mannu meu

semper, in ue deo essere. In custas salas antigas,
a s’arbore de sos nies, a furriu a custas
ventanas amparas su ventu mughidande,
rembumban sos recreos e sas festulanas
voches meas a su tempus chi s’argu, indignu

misteru de sas cosas a nois s’amostrat
prenu de durchesa; mai gustada, intrega,
su pitzinnu, comente amante inspertu,
mirat s'ingannosa vida sua,
e finghende amirat beltade tzeleste.

O isperantzias, isperantzias; ingannos galanos
de sa prima edade mea! Semper, allegande,
torro a bois; ca pro s’andare de su tempus,
pro disvariare de afetos e de pensamentos,
olvidare no isco. Pantumas, intendo,
sun sa groria e s’onore; gosos e venes

disitzu sitzidu ; no at sa vida unu vrutu,
nurtile miseria. E sende chi boidos
sunt son annos meos, bell’ e chi desertu, iscuru,
s’istadu mortale meu, pacu mi nde leat
sa sienda, vene vio. Ahi, ma carchi vorta
a bois repesso, o isperantzias antigas meas,

e a cuddu caru immatzinare primu meu;
nde reguardo su viver gai vile
e gai dolente, e chi sa morte est cussu
chi de s’ispera manna oe mi nde sobrat;
sento chi m’inserrat su coro, sento chi de su totu,
cossolare non mi lisco de s’ustinu.

E cando puru custa morte mutida
at a esser in costatzu, e ch’at a esser arribadu su vine
de s’astile meu; cando sa terra
m’at a esser vadde furistera, e dae s’abbaidu meu
s’at a irfrusare venideru; de vois tzertu

m’apo a amentare; e cussa frigura galu
m’at a facher suspirare, e pitziosu m’at fagher
sue esser campadu imbanu, e sa durcura
de sa die de s’ustinu s’at tingher de afinu.
E giai in su primu vortulare tzovanile

de cuntentesas, de angustias e de disitzos,
morte aia mutidu prus vortas, e coilande
mi so setzidu in s’oru de sa vuntana
pessande de uchider intro de cussas abbas
s’isperantzia e su dolore meu. E pro malore

iscuru, cunduidu in bida pende pende
apo prantu sa pitzinnia bella, e su viore
de sas dies meas, si nde moriat primidivu:
e a bortas a sas oras tardas, setzidu

in su letu abitzosu, iscarmentosamente
a sa lutzerra debile poetande,
tunchiavo cun sos mudores e cun sa note,
s’ispiritu fuiditu, e a mie matessi
in s’amortare cantavo cantu teju.

Chie amentare bos podet chene suspiros
su primu passu de sa pitzinnia, o dies
dengosas, de non contare, in s’ora cando
a su mortale primamente arrampionadu
rident sas tzintzellas; a binchidas e a furriu
cada cosa ridet; imbidia ___ muda,

ischida non est galu, e nd’est de bonu; e cuasi
(inusidada meravilla!) su mundu
sa destra sucurrevole li porrit,
iscusat sos errores suos, festande
su torrare suo nou a sa vida, e incruande
amostrat chi pro sennore l’acollat e l’apat?

Un’iscuta sas dies! Simitzante a unu lampu
sunt isgheladas. E cale mortale innaru
de isagura podet esser, si l’est giai colada
cussa istajone neulosa, si su tempus vonu suo,
si pitzinnia, ahi sa pitzinnia, nd’est morta?

O Nerina! E de tene fortzis no intendo
custos locos allegare? Irmenticada fortzis
ses dae s’arregordu meu? A ue ses andada,
ca inoghe solu de tene ricordantzia,
acato, durchesa mea? Prus non ti videt
custa terra nadia: cudda ventana,

dae ue custumaias allegare, e da ue
tristu riluchet su ratzu de sos isteddos:
est deserta! In ue ses, chi prus no intendo
sa voche tua sonare, comente una die
cando soliat ontzi luntanu atzentu

de sas lavras tuas, chi a mie arribaiat, sa cara
mi s’iscoloriat? Ateru tempus. Fiant sas dies tuas,
amore durche meu. Colaisi. A ateros
su colare in sa terra oe l’est in sorte,
de istare in custos serragos nuscosos.

Ma lestra colaisi; e comente unu visu
est istada sa vida tua. Mentres ballande; in cara
s’alligria ti luchiat, in sos ocros luchiat
cussu immatzinare fidutziosu, cussa luche
de tzoventude, cando los at mortos s’ustinu,

e corcaias. Ahi Nerina! In coro mi rennat
s’amore antigu. Si a festas puru custa vorta,
si a cungregare deo movo, intro de mene matessi
naro: o Nerina, a cungregas, a festas
tue non t’amanias prus, tue prus non moves.

Si torrat maju, e cambitzolos e sonos
andant sos amantes juchende a sas pilocas,
naro: Nerina mea, pro tene non torrat
prus veranu, non torrat amore.

Cada die serena, cada serragu
fioridu chi deo miro, cada gudire chi deo sento
naro: Nerina como prus non godit; sos campos,
s’aghera non mirat. Ahi tue colaisi, eternu

uspiru meu: colaisi: e fias cumpantza
de cada immatzinare neulosu meu, de totus
sos sensos teneros meos, sos tocheddos tristos
e caros de su coro, sos amentos amargos.

Mamoiada, 15 dicembre 2015
LE RICORDANZE testo di Antonio Balia
0