Da on vangelo apòcriff

… e èl vignìa dal desèrt on vècio
magher escanàt che l’era istìt
con pèi de cavra e èl someàa
ch’el ghìess caminàt féss
co le sò scarpe töte ‘mpolverade.
El sercàa Gesù, e quand
èl ghè riàtt deànti
èl l’ha vardàt nd’èi öcc…
issé ridit.
L’era ‘l diàol vistìt sö da pastùr.
- L’è gnûtil, Gesù, ‘l ga diss èl vècio,
che te guarésset i sòpp, i surc e i òrp.
Sa fa mia issé la volontà del pader!
Lü ‘l ga creat i òmm da la tèrra spurca
e ‘l ga mitìt on’anima malvagia,
che adèss l’è mìa
e semper la sarà, crédem a mé.
Te podarét mìa tè, col flüss dèle tò ma,
o con allter incantésem leà on ónsa
del mal che ghè ndèl cör dèi òmm
e strapàl vìa.
Me ‘mpienessaró él desèrt de bèi zögatoi
e de false lüssürie, e lur, i omm
i me crederà e i me vegnarà sèmper dré.
Èl gà vulìt issé, ‘l tò pader
che ‘l ga stabilìt tött, e adèss
te pòdet mìa fa finta de mìa saìl.
E dopo che ‘l ga hit parlàt issé
èl vècio l’è andàt via da l’altra banda
da ndo che l’éra ignìt.

E ‘Gesù ‘l ga gnanca rispundìt,
ma ‘l sa voltàt vers èl desèrt… e ‘l ga pianzìt.