sèrmat

Sèrmat


Védar li cà vèci
bagnadi 'd pióa
con li fnestri lustri
'dmè j-òc' a dli putleti,
e ascultar - adès ch'a sem ƒa
a metà fevrar -
an ventuďl cal sopia
e 'l tira cl'è na bèlésa,
e po' dòp
- quand l'è sira
védar in al Po luƒent
precipitar li stèli
e admandàras
se quest
al sia propria an brut paes
o se invece a sem
nuàntar infingard
ch'a n'al capem più,
nuàntar sèrmidés.

(nota: ho reso la "s" dolce con "ƒ")