mi cgnosea mia la tartajona:
d’imbon… a t’al giuri… d’imbon!
l’è sta par quel
- parché propria an savea mia sl’era an fos,
an fium, an lach
o na pocia d’acqua,
e,. insoma, a sperava ch’la purtes mia
al mar – l’è stà par quel, d’imbon,
che mi guardava cme n’och
al balon ca gh’era sbrisià dentar
in dal sugar e cal ‘ndaa alser…
e a seri restà acsita ferum, intuntì.
A gh’era mia onde,
quel l’è vera,
e a seri quasi cunvint
ch’la purtes mia al mar, la tartajona,
ma agh sera rmas listes
cun al mus acsita schis,
(ros, magari, ammè an paias)
ca seri ferum a vardar l’acqua, casch’i bras,
cme an putlet
chi gh’à robà al balon
sot’ai oc,
cmè, s’as pol dir, an bel coion…
e avea capì che n’era mia pr’al balon, ca serì intuntì cmè n’asan,
ma par la delusion da cgnosar mia la tartajona, ecula,
d’esar an putlet ad n’atar paes.
Robi insoma da stupid, da coion!
At dirè tì, ma ti ‘t sembra
Ch’li finis quand at cati al balon
(e la tartajona la fnea mia ind’al mar),
mi ‘m par mia.
Mi 'm par mia testo di King Lizard
